We moeten even praten.

maart 2021

Het helpt als je niet bang bent voor dieren, bloed en andere geurige, kleurige lichaamsvloeistoffen. Je moet relevante vragen kunnen stellen aan mensen, vragen die je eigenlijk door dieren zélf zou willen laten beantwoorden. Je moet een lichamelijk onderzoek kunnen uitvoeren, kijken, voelen, luisteren, ruiken, géén detail over ‘t hoofd zien. Beslissingen durven nemen, stressbestendig zijn. Kleine apparaatjes kunnen hanteren, zoals de stethoscoop, of joekels zoals het röntgenapparaat. Je moet ziektebeelden herkennen, diagnoses stellen of weten wanneer je doorverwijst naar specialisten. Behandelmethodes kennen, doseringen berekenen en prognoses afgeven. Weten wanneer behandeling zinloos is. Dat alles én méér moet een dierenarts vanzelfsprekend allemaal kunnen. Maar het aller-, aller belangrijkste – en niet zelden het aller-, allerlastigste – is ‘kunnen communiceren’.

Nu schud ik met gemak 100 voorbeelden uit de mouw, die het belang van goed communiceren met diereigenaren illustreren. Maar ik belicht hier één geval in ‘t bijzonder. Een ernstig spoedgeval, wat in technisch opzicht voor uw dierenarts ‘een eitje’ is, maar in emotioneel opzicht behoorlijke impact heeft. Een spoedgeval waarbij je via de telefoon vaak het ziektebeeld al vermoedt, waarbij nauwelijks ingewikkelde vragen nodig zijn en de diagnose binnen 5 minuten gesteld is. De uitkomst vrijwel altijd de bedroevende zelfde... Het soort spoedgeval dat ik afgelopen maand twee keer trof en waarbij mijn grootste rol als dierenarts het ‘goed vertellen aan de eigenaar’ is.

De eigenaar belt geschrokken op omdat de kat – normaal altijd gezond, in de bloei van het leven – plots verlamd is aan één of beide achterpootjes, keihard krijst, paniekerig en benauwd is. Vaak treffen mensen hun kat zo thuis na de werkdag of nachtrust, en is onduidelijk wat eraan voorafging. Soms weten mensen echter zéker dat er absoluut niks gebeurd is, bijvoorbeeld omdat het poezenbeest lekker sliep toen alles begon.

De patiënt komt met spoed. In de spreekkamer stel ik een handvol vragen. Dan komt de kat op de behandeltafel. Het dier is enorm onrustig, hijgt, krijst, krabbelt met de voorpootjes weg, het achterlijfje erachteraan bungelend. De slijmvliezen zijn bleek, de hartslag torenhoog, de rectale temperatuur te laag, tekenen van (verkeers)trauma ontbreken. Het meest opvallende is het achterlijf. De achterpootjes hebben geen motoriek en gevoel en zijn steenkoud. Als ik in de teentjes knijp, heel hard, blijft reactie uit. De staart hangt slap en in de liezen is geen pols voelbaar. Bij katten met gewoonlijk roze zoolkussentjes zien we kleurverschil: voorpootjes hebben knalroze en de achterpootjes lijkbleke zoolkussentjes.

De eigenaar is bezorgd, maar hoopvol: als dit zómaar begon, kan dit ook zómaar stoppen?! Maar dit is wat de dierenarts weet: Wat de kat heeft, heet een trombo-embolie. Het betekent dat er een bloedprop vanuit het hart in de aorta is geschoten, en vastgelopen is op een T-splitsing; daar waar de aorta zich vertakt in twee grote bloedvaten naar de achterpoten. Hierdoor is bloedvoorziening naar het achterlijf acuut geblokkeerd, waardoor het achterliggend weefsel afsterft. Dit doet enorm veel pijn. Een behandeling is zelden ethisch verantwoord; de kans op volledig herstel is nul, de kans op gedeeltelijk herstel nihil, en daarbij traag en vergezeld van ondraaglijk lijden. Binnen zes maanden overlijdt 90% van de dieren alsnog door herhaling of onderliggend hartfalen. Direct inslapen is de enige reële optie.

Stelt u zich voor. De mensen hebben mij wellicht nooit eerder gezien. Ze vertrouwen hun dierbare huisdier aan mij toe, met gevoelens van onzekerheid, angst, maar ook hoop en vertrouwen. Luttele minuten na onze kennismaking wacht een keiharde, abrupte boodschap en onvermijdelijk afscheid van wat hen lief is.

Dit is waar het praten écht begint.
Er bestaat geen cursus voor.
Je kunt het maar één keer goed doen.
Oók dát, is ‘dierenarts zijn’.

Dierenarts Alexandra Bogerman 

Onze werkzaamheden

Kleine herkauwers

Texel is een echt schapeneiland: nergens in Nederland is de dichtheid aan schapen zo hoog als op Texel. Zowel professionele schapenhouders alsook hobbyhouders van schapen én geiten, kunnen bij ons terecht voor medische zorg en advies over hun dieren. Hieronder vindt u informatie over een aantal onderwerpen waarmee wij u op schapen- en geitengebied van dienst kunnen zijn. Voor meer informatie kunt u altijd contact opnemen met uw praktijk!

Onze medewerkers

Sonja Bakker

In het kader van haar opleiding dierverzorging, kwam Sonja op een dag naar Texel voor een stage op een schapenbedrijf. De stage was geweldig, maar de boer was nóg leuker. ‘Boer zocht vrouw’, en met dank aan deze boer, bleef Sonja uiteindelijk op het eiland.

Nieuws

01-07-2021

Nieuw bij DAP Texel: TRIMBEHANDELING VOOR DE KAT door Willy Schouwstra

Waarom uw kat laten trimmen? De kat heeft klitten of vervilting De kat heeft (te) veel onderwol De…